2e post op Facebook

Gepubliceerd op 31 augustus 2020 om 16:20

Als vervolg op mijn eerste bericht op de sociale kanalen, heb ik op 4 november 2019 een vervolg geschreven. Dit was plusminus een jaar later dan mijn eerste post. De steun en liefde die ik had ontvangen op mijn eerste bericht, in combinatie met doorgemaakt ontwikkelingen, resulteerde in de drang om een vervolgbericht te schrijven. Vanaf dat moment is schrijven steeds meer een soort therapie voor me geworden. Lees het bericht hieronder:

 

The difference a year can make.

Mijn gevecht was niet langer onzichtbaar.

Ik stelde me open op en kreeg openheid terug.

Slechte dagen zijn er nog steeds.

Goede dagen zijn er nog meer.

Pijn, verdriet, suïcidale gedachten en wanhoop maakte plaats.

Plaats voor vreugde, geluk, innerlijke rust en genezing.

Een jaar geleden had ik dit niet durven dromen.

Dat het zo goed met mij zou gaan.

 

Vandaag ben ik 24 geworden. En ben ik zo ontzettend dankbaar dat ik er nog ben. Het afgelopen jaar is heel erg zwaar geweest, maar tegelijkertijd bezat het iets moois. Ik ben mezelf tegen gekomen. Kwijt geraakt. Heb flink aan mezelf moeten werken. Heb mijn scherven opgeraapt, aandachtig bekeken en daarna zorgvuldig gelijmd. En het allerbelangrijkste nog, ik ben weer van mezelf gaan houden.

 

De steun en liefde, die ik van zo veel mensen, op zo veel verschillende manieren, heb mogen ontvangen, is vaak een stok achter de deur geweest. Duizend maal dank daarvoor.

 

Ik heb nog zoveel dromen en ambities. Streven naar een open dialoog over mentale gezondheid staat hoog op dat lijstje. Want het is zó belangrijk! Aan iedereen die dit leest: het taboe en stigma doorbreken we alleen met elkaar. Voor elkaar.

 

En voor iedereen die momenteel nog aan het vechten zijn:

Hou je hoofd omhoog.

Achter de golven ligt grond.

Achter de wolken schijnt de zon.

 

Alleen maar liefde.

Rick Herman Peter


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.