1e post op Facebook

Gepubliceerd op 31 augustus 2020 om 16:20

In de nacht van 25 november op 26 november 2018 schreef ik het onderstaande bericht. Dit heb ik vervolgens op mijn sociale media gegooid. Ik liep met een ontzettend bedrukkend gevoel rond, omdat ik naar mijn gevoel niet open en eerlijk kon zijn wat er met mij aan de hand was. Door het van me af te schrijven en te delen, viel het bedrukkende gevoel van mijn schouders. Daarnaast was de steun, liefde en begrip die ik ontving ontzettend groot. Terugkijkend op die nacht is daar mijn passie voor schrijven begonnen. Lees het bericht hieronder:

 

Elke dag vechten ontzettend veel mensen hun eigen onzichtbare gevecht.

Mensen die lachen terwijl huilen hen nader staat.

Mensen die soms niet uit bed te sleuren zijn in de ochtend.

Mensen die 's nachts uren wakker liggen omdat hun gedachtes non stop blijven gaan.

Mensen die bang zijn toe te geven dat het niet goed gaat.

Bang dat ze worden bestempeld als aansteller of raar.

Mensen die zich schamen voor wat hen in haar greep houdt.

Mensen die soms zelfs het idee krijgen dat ze er liever niet meer willen zijn.

Mensen die dat idee soms zelfs doorzetten.

Mensen die continu vechten tegen hun depressie.

Ik ben een van die mensen.

 

De reden dat ik dit hier deel is omdat er anno 2018 nog altijd een groot taboe hangt rondom dit onderwerp. Hoewel het aantal mensen, waarvan ook een schrikbarend aantal jongeren, dat hiermee kampt ongelooflijk hoog is. En dat moet veranderen! Mensen wachten, mede door het taboe, vaak lang met het zoeken van hulp. Hulp die ze juist heel hard nodig hebben. Want het is een ziekte. En zoals elke ziekte, moet deze worden bestreden. En het is zeker niet iets om je voor te schamen.

 

Als jij denkt dat je depressief bent of je denkt dat iemand in je omgeving het is, maak het bespreekbaar. Er is altijd wel iemand met wie je kan praten. Je ouders, je vrienden, familie, iemand op school, je kan zelfs online op verschillende plaatsen terecht.

Ik hoop dat ik je met hiermee aan het denken heb kunnen zetten. Het taboe kunnen we alleen doorbreken met elkaar. En als dit een heel klein verschilletje kan maken, zou ik dat al mooi vinden.

 

En voor iedereen die momenteel hetzelfde meemaken:

Hou je hoofd omhoog.

Achter de wolken schijnt de zon!

 

Alleen maar liefde.

Rick Herman Peter


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.