My story #2 breekpunt

Gepubliceerd op 17 september 2020 om 16:20

Dit schrijfsel gaat verder waar het vorige eindigde. Na zeven weken heel erg afzien en zwaar op me tenen lopen (wat nog zacht uitgedrukt is) bereikte ik mijn breekpunt. Ik herinner me dat ik in week vier of vijf al dacht, laat ik een mailtje sturen naar mijn stagebegeleider. Echter stelde ik dit elke dag weer uit. Op een gegeven moment heb ik toch maar de mail verstuurd.

 

Toen kwam de dag dat we onze eerste vooruitgang van de stage gingen bespreken met elkaar. We hadden eerst een gezamenlijke meeting met de docent en andere studenten. Achteraf bleef ik even zitten om met mijn begeleider te praten. Op het moment dat ze vroeg “hoe gaat het met je?”, brak ik.

 

Alle emoties die ik jaren had weggestopt door o.a. excessief blowen, de situatie waar ik op dat moment in zat, in combinatie met gebeurtenissen in het verleden, kwamen er op hetzelfde moment uit. De vraag die ze stelde, was de spreekwoordelijke druppel die, de al overvolle emmer, compleet liet overlopen.

 

Daar zit je dan, in week zeven van je stage, jaar drie van je derde studie, compleet gebroken en huilend tegenover je docent. Zowel mentaal als fysiek zat ik op mijn dieptepunt. Beide batterijen waren voor me gevoel niet alleen leeg, ze waren compleet verdwenen. Dieper zinken dan dit was praktisch onmogelijk. Later op de dag had ik een gesprek met mijn begeleiders van het bedrijf. Wederom brak ik. Al huilend deed ik opnieuw mijn verhaal. Toen viel het woord wat mijn leven op zijn kop zette. “Het klinkt alsof je een burn-out hebt”, zei een van mijn begeleiders.

 

Wat?! Een burn-out? Ik? Nee, dat kan helemaal niet! Ik ben een jonge knul van 22 jaar. Een burn-out is voor volwassenen. Diep van binnen wist ik wel dat er iets mis was, maar ik wilde er nog niet aan toegeven. Toen ik de volgende dag bij de huisarts langs ging, werd het vermoeden bevestigd. Alle signalen wezen op een burn-out. Ik wist niet wat me overkwam. Wist niet wat ik moest denken, moest voelen of wat ik moest doen.

 

Ik was de pleisters stuk voor stuk van mijn kapotte ziel aan het trekken. De derde dag van deze emotionele achtbaan ging ik langs bij mijn ouders. Hoe moet ik dit in godsnaam brengen? Wat ik wel wist, was dat ik waarschijnlijk weer zou breken zodra ik me ouders zag en we het gesprek aan zouden gaan. Daarom kwam ik voorbereid thuis met een brief die ik had geschreven. Op het moment dat ik inderdaad weer brak, liet ik ze de brief lezen. De grootste last die ik ooit heb gedragen viel van me schouders af en het was begin van een nieuw hoofdstuk.

 

Wat ik het meest herinner aan die tijd, los van alle ellende, verdriet, wanhoop, schaamte en pijn die ik voelde, was de support van de mensen om me heen. Mijn ouders waren totaal niet boos, waar ik wel bang voor was, ze gaven me compassie en liefde. Een aantal van mijn meest dierbare vrienden fungeerde als echte rotsen in de branding. Hoe zij mij ondersteund en opgevangen hebben die tijd zal ik nooit vergeten.

 

De eerste paar weken die volgde, probeerde ik simpelweg mijn dagen door te komen. Hoe ik deze weken heb ingevuld is echt een waas. Ik leefde in een roes. Ik was compleet overdonderd door de situatie. De situatie waar ik mezelf in had gewerkt. Een situatie die mij compleet weer op een nul punt had gezet. Een situatie die uiteindelijk mijn hele leven heeft veranderd. Een situatie waar ik nu, achteraf, ontzettend dankbaar voor ben.

 

Alleen maar liefde.

Rick Herman Peter


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.