My story #3 Stoppen met blowen

Gepubliceerd op 24 september 2020 om 16:20

Het was een warme zomerochtend toen ik wakker werd in de studio van een goede vriend en vriendin van mij. Ik was hier alleen en paste een tijdje op hun huis en huisdieren. De weken daarvoor had ik, zoals gewoonlijk, heel veel tijd van mijn dagen skaffa (oftewel stoned) doorgebracht. Het einde van de zomervakantie was in zicht.

 

Mijn stage ging over twee weken van start. Ik herinner me nog dat ik wakker werd en dacht: ‘Wat ben ik in vredesnaam met mijn leven aan het doen? Dit kan zo niet langer. Ik moet en zal nu stoppen met blowen!’. Stoppen met blowen was nogal een ding voor mij. Op zestienjarige leeftijd ben ik hier, zoals veel jongeren, mee gaan experimenteren. In de loop der jaren veranderde mijn gebruik van sporadisch blowen, voor de lol en om een leuke avond te hebben, naar het dagelijks gebruik van wiet en/of hasj.

 

De reden was niet meer om gewoon plezier te hebben, het was een optie tot vluchten van mijn emoties, ervaringen en verantwoordelijkheden die ik met beide handen stevig had aangegrepen. Ik was mezelf simpelweg continu aan het verdoven. Zo links en rechts heb ik misschien wel meer dan twintig stoppogingen gedaan. Soms hield ik het wat langer vol, soms maar enkele dagen. Maar het doel om te stoppen had ik tot dusver nooit bereikt.

 

Ik vind het lastig om duidelijk aan te kaarten waarom het, op die warme zomerochtend en de tijd daarna, wel lukte. Er klikte iets in mijn hersenen. Het voelde alsof ik wakker werd. Wakker na een jarenlange slaap. Ik leefde niet meer in een roes en zag opeens kristalhelder wat ik aan het doen was. Hoe ik mijn dagen invulde, wat voor effect dit had op zowel mijn mentale als fysieke gezondheid, hoe ik mezelf tegenhield in mijn ontwikkeling als student, vriend, zoon en bovenal als mens.

 

Deze keer hield ik het vol. De motivatie om te stoppen kwam mede door het bovenstaande. Ook was het helder voor me dat, met mijn huidige levensstijl, het succesvol doorkomen van mijn stageperiode vrijwel onmogelijk was. Van de ene op de andere dag ben ik dus gestopt. Wel had het vele consequenties. Zo sliep ik heel erg slecht en soms vrijwel niet. Was ik geregeld paranoia en angstig als ik me in de buitenwereld begaf.  Emoties en ervaringen die ik jaren had onderdrukt door de hele tijd skaffa te zijn, kwamen weer bovendrijven.  

 

Het grote verschil was dat ik er nu niet meer voor weg kon en wilde rennen. In het begin probeerde ik dit soms nog wel te doen door het vaker drinken van alcohol, Hennessy om specifiek te zijn. Ik merkte al snel dat dit verre niet hetzelfde effect had als het blowen. Deze tactiek heb ik dus ook maar heel kort doorgezet. Toen mijn stage begon, was ik eigenlijk al helemaal op. Het was niet het juiste moment om te beginnen met een stage. Echter was ik erg gemotiveerd om het beste van mijn leven te maken en er voor te strijden. De stage hield ik zo’n zeven weken vol (zie ook de eerste twee schrijfsels van de My Story reeks).

 

Uiteindelijk ben ik ongeveer anderhalf jaar gestopt geweest. Toen brak er een periode aan waarin ik de emoties, ervaringen en verantwoordelijkheden waar ik jaren voor gevlucht was, een plek had weten te geven. Ik heb dit gedaan door o.a. therapie en medicatie. Ook heb ik mezelf de tijd en rust gegeven om het op mijn eigen tempo aan te pakken. Met veel liefde en steun van mijn ouders, vrienden, huisgenoten en bovenal geloof in mijn eigen kunnen en kracht is dat gelukt. Toen brak het moment aan waarop de gedachte hoe het zou zijn om weer een keer te blowen, langzaam weer vaker in me opkwam. 

 

Ik heb dit destijds besproken met mijn psychiater, ouders, vrienden en huisgenoten. In goed overleg heb ik toen weer een keer een jointje opgestoken. Natuurlijk was het even wennen en moest ik weer mijn weg erin vinden. Maar ik kan nu met trots zeggen dat het me gelukt is! Wel is het iets waar ik altijd alert op zal moeten blijven. Echter vertrouw ik mezelf(!) en weet dat ik lieve mensen om me heen heb die aan de bel trekken als het, om welke reden dan ook, weer uit de hand zou lopen.

 

Ik rook nu af en toe een toeter. Voor de lol, om een leuke avond te hebben en niet om de verkeerde beweegredenen. Dit bevalt goed. Ik ben gelukkig, werk aan mijn doelen op het gebied van studie en mijn ambitie om een eigen onderneming rondom persoonlijke ontwikkeling op te bouwen. Begrijp me niet verkeerd, ik ben niet tegen blowen. Totaal niet. Wel ben ik ervan overtuig dat je, zoals met elk middel en/of vorm van afleiding, hier in door kan slaan. Dat je het gebruikt of doet om de verkeerde redenen. Het je tegenhoudt om een gelukkig mens te zijn die actief in het leven staat en werkt aan zijn of haar doelen.

 

Het komt aan op een kritische en eerlijke zelfreflectie! Ook geef ik je met liefde het volgende mee: hoe eerder je hier bewust van bent, hoe eerder je stappen zet (alleen of met hulp), des de makkelijker de weg naar herstel en des de minder schade je jezelf aanbrengt op zowel mentaal als fysiek vlak.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.