My story #5 Psychiater

Gepubliceerd op 26 oktober 2020 om 16:20

Daar zit ik dan. Tegenover een man die voor zijn beroep mensen laat praten over de problemen die ze ervaren. De traumatische gebeurtenissen die ze hebben meegemaakt. Over welk stukje van hen kapotte ziel het meeste pijn doet en waarom. Zonder dat hij al die problemen zomaar opeens kan oplossen.

 

In het begin was het voornamelijk praten, praten en nog eens praten. Uitleggen wat de situatie is, hoe ik daarin beland ben geraakt, welke keuzes ik heb gemaakt en welke afwegingen (als die er al waren) daarbij kwamen kijken. Het voelde soms bijna alsof ik mij moest verantwoorden waarom ik daar in die stoel tegenover hem zat. Met in het achterhoofd het feit dat de wachtlijsten voor de geestelijke gezondheidszorg ongelooflijk lang zijn.

 

In het begin voelde het vrij onwennig, vreemd en apart. Als een jongen die eigenlijk zijn hele leven liever niet de diepte in ging (althans op persoonlijk vlak) in gesprekken, was het dus aanpassen. Om daar dan ongeveer een uur in een kamer te zitten en continu me gevoelens, emoties en ervaringen bespreken en uitleggen. Al bij al was het erg vermoeiend en wennen in de beginfase.

 

Het duurde dan ook eventjes voordat ik echt de meerwaarde ervan begon in te zien. Het waren die momenten dat we dan de afgelopen week bespraken en terugblikte op specifieke situaties en de keuzes die ik daarin maakte. Hoe heb ik gehandeld? Hoe had ik vroeger gehandeld? Hoe zou ik willen dat ik in de toekomst handel?

 

Uit zulke vragen kwam dan af en toe de conclusie dat ik een groei aan het doormaken was, een groei waar ik zelf niet altijd bewust van was. Dus om dat inzicht dan te krijgen door er (geforceerd) over te praten met een professional, was voor mij altijd een overwinningsmoment. En als je in de situatie zit waarin ik zat, zijn zulke momenten (klein of groot) van erg groot belang.

 

Uiteindelijk kwam ik op een punt dat ik al mijn scherven van het verleden had bekeken, besproken, begrepen en een plek had weten te geven. Dat was natuurlijk een erg prettig moment, echter was dat ook het begin van een nieuwe fase. Nu ik dit allemaal van mezelf weet en heb geaccepteerd; hoe nu verder? Het was niet dat ik me puur door dat feit opeens weer op en top voelde.

 

Ik begreep enkel en alleen hoe het tot dit punt had kunnen komen. Hoe ik mijn leven had ingericht de afgelopen jaren en hoe dat in combinatie met niet verwerkte emoties en ervaringen ervoor had gezorgd dat ik op mijn tweeëntwintigste mentaal en fysiek richting de afgrond aan het rijden was.

 

Waar het kenbaar maken dat ik niet verder kon (zie het schrijfsel Breekpunt) eerder een ruk aan de handrem was, was therapie meer gericht op het subtiel inzetten van de rem om uiteindelijk tot stilstand te komen en vanuit daar rustig in zijn een weer de weg op te gaan.

 

We gingen samen kijken naar hoe ik nu met nieuwe kennis, inzichten en ervaringen mijn leven opnieuw in kon gaan richten. Wat mijn toekomstplannen waren en hoe ik daar doelbewust keuzes in kon gaan maken. Ook dit was geen makkelijk proces. Ik wist eigenlijk al jaren niet wat ik met mijn leven wilde, daarom wisselde ik ook met regelmaat van studierichting.

 

Hoe sceptisch ik in het begin ook was en hoe moeilijk, soms langzaam en vaak pijnlijk dit proces is geweest, zo dankbaar en tevreden ben ik dat ik het ben aangegaan en heb volgehouden. Voor mij was therapie (i.c.m. andere factoren) essentieel voor mijn herstel. Wat ik ervan heb geleerd, is dat er wel degelijk hulp voor je is in de buitenwereld. Maar zelf moet je de stap zetten om die hulp op te zoeken, aan te gaan en hoe moeilijk het soms ook is, er mee door te gaan.

 

Alleen maar liefde. 

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.