My Story #7 'Verdrinken'

Gepubliceerd op 19 november 2020 om 16:20

En opeens voel ik de behoefte om te schrijven. Die behoefte kan vaak uit het niets bij mij opkomen. Hoe of op welke manier die drang wordt aangewakkerd weet ik niet. Ik kan mijn vinger daar niet opleggen, maar misschien hoeft dat ook helemaal niet. Wanneer ik probeer te luisteren naar dat innerlijke gevoel, schieten de woorden uit me vingertoppen.

 

Op dit moment is het tien voor half negen ‘s avonds, dinsdag 17 november. Ik zat al langer met het idee om een keer een schrijfsel te typen over mijn ervaringen met depressieve klachten. En de gevoelens die daarbij komen kijken. Ondertussen is het namelijk alweer lang geleden dat zulke gevoelens mijn dagen en nachten dicteerden. Die gevoelens hadden een bepaalde macht en grip op mijn totale zijn.

 

Maar hoe leg je depressieve gevoelens uit aan iemand die nooit depressief is geweest? Dit is een hele lastige opgave. Ik vergelijk het altijd met een ander vraagstuk. Hoe ga je aan iemand die nog nooit iets in zijn leven heeft gebroken, uitleggen hoe een botbreuk voelt? Je kan het uitleggen tot je een ons weegt, maar echt begrijpen en echt voelen is in mijn ogen haast onmogelijk. Je begrijpt het pas volledig als je het zelf hebt meegemaakt.

 

Betekent dit, dat we er ons dan maar bij neer moeten leggen? Deze gesprekken uit de weg moeten gaan? Geen pogingen doen om het de ander (deels) te laten begrijpen? Nee. Juist bij zulke onderwerpen en dit soort lastige vraagstukken is het essentieel om in gesprek te gaan en vervolgens te blijven. Want alleen op die manier zal het begrip en het empathische vermogen dat daar bij komt kijken, groeien.

 

Dus hoe was het voor mij vraag je je misschien af? Ik denk dat ik daar wel een klein boek mee zou kunnen vullen, maar ik zal het voor nu wat beknopter proberen te houden. Ik hou van metaforen en beeldspraak. Hier maak ik in mijn dagelijkse leven veelvuldig gebruik van; bij serieuze onderwerpen of juist over hele onzinnige onderwerpen.

 

Ik zal een plaatje voor je schetsen. Voor mij voelde de wereld vaak als een groot zwembad. Met glijbanen, golfslagbaden, jacuzzi’s en al dat soort ongein. Iedereen om me heen was aan het genieten van alle faciliteiten die een groot, modern (subtropisch) zwembad te bieden heeft. Iedereen, behalve ik.

 

Ik was aan het verdrinken in een zee van negatieve gedachten en gevoelens. Golf na golf, bubbel na bubbel, stuk voor stuk was elk molecuul van het water gevuld met negativiteit. Ik ging continu kopje onder en zodra ik even bovenkwam, probeerde ik mijn longen met zoveel mogelijk lucht te vullen om het vervolgens weer een tijdje onder water vol te kunnen houden.

 

Er was geen badmeester die mij zag worstelen met het water. Geen mede zwembadbezoeker die mijn strijd zag. Nee, het voelde alsof ik onzichtbaar was. Alsof niemand doorhad dat ik aan het vechten was voor mijn leven. Alsof niemand zag dat ik werd meegenomen door de stroming van het golfslagbad. Een stroming die mij regelrecht naar de pomp zoog.

 

Terwijl ik in rap tempo steeds dichterbij de pomp in de buurt kwam, zag ik bij elke hap naar adem iedereen om me heen nog steeds volop genieten van al het plezier dat een zwembad te bieden heeft. Dit maakte het extra pijnlijk ook werd het steeds moeilijker om te blijven vechten.

 

Nu ik dit zo schrijf en teruglees, is dit zelfs voor mij lastig te bevatten. Er zijn zeker tijden geweest dat niemand echt wist wat ik voelde en waar ik allemaal mee aan het worstelen was. Maar er waren ook tijden dat de mensen in mijn directe omgeving hiervan juist wel op de hoogte waren. Het bizarre is dat de metafoor die ik zojuist beschreef, toepasbaar was op beide situaties.

 

Ondanks het feit dat ik wist dat mensen met mij meeleefden, mij probeerde te helpen en te ondersteunen waar mogelijk, was het toch vaak het gevoel van verdrinken in het zwembad terwijl ik onzichtbaar was, dat achterbleef. Dit laat maar weer eens de kracht van een depressief brein zien. Ik liet mezelf geloven en voelen alsof de wereld beter af zou zijn zonder mij, wat natuurlijk totale onzin is.

 

Uiteindelijk, met hulp van verschillende partijen, veel bloed, zweet, tranen en voornamelijk strijdlustigheid kwam ik weer boven water. En bleef ik boven water. Allerlei verschillende stijlen van zwemmen kwamen voorbij. De rug- en borstcrawl, de vlinderslag en natuurlijk de schoolslag waren allemaal nodig om uit die negatieve stroming te raken. Voor nu, ben ik mede genieter in het zwembad, dobber ik rond op een opblaasbare donut en geniet ik van de aangename temperatuur in deze subtropische omgeving.

 

Maar ik zal altijd mijn ogen openhouden en uitkijken naar mensen in het zwembad die het moeilijk hebben. Dit zal ik altijd blijven doen, ik wil zorgen dat de onzichtbare gezien en geholpen worden. Ik hoop op veel verschillende manier reddingslijnen uit te kunnen gooien naar een ieder die aan het vechten is. Mocht je nu aan het vechten zijn; je bent niet alleen! Ik sta aan je zij en samen zullen we die stroming gevuld met negativiteit verslaan. Je opblaasbare donut heb ik klaarliggen, zodat als het moment daar is, je samen met mij rond kan drijven in dit prachtige zwembad dat we het leven noemen.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.