Coronamoeheid

Gepubliceerd op 5 februari 2021 om 13:34

Het lijkt als de dag van gister dat ik samen met wat studiegenoten de persconferentie van maart vorig jaar keek op school. Ondertussen zijn we bijna een heel jaar verder. In mijn hoofd lijkt dit echter veel langer te zijn, alsof we meerdere jaren in één hebben meegemaakt de afgelopen twaalf maanden.

 

Ik merk aan mezelf dat ik de afgelopen weken weer meer last krijg van coronamoeheid. Net zoals bij bijna alles, is het leven een proces, een ontwikkeling; dit geldt ook voor je weg vinden in deze situatie die alles behalve normaal is. Een pad van vallen en opstaan. Een avontuur met leuke passages, een stuk minder leuke passages en stukken die gewoon helemaal ruk zijn.

 

Iedereen ervaart deze tijd op zijn eigen manier. Sommige worden wellicht harder geraakt door de maatregelen dan anderen. Probeer jezelf ook op dit vlak niet voortdurend te vergelijken met mensen in je omgeving. Het is oké om het moeilijk te hebben in deze tijd. Het is oké als je er even doorheen zit. Wij mensen zijn niet gemaakt om te leven in een situatie als deze (en al helemaal niet voor zo’n lange tijd).

 

De gehele structuur, en allerlei toffe dingen die daarbij kwamen kijken, is al een tijdje weg bij mij. Dagen zijn gewoon dagen geworden, weken gaan super langzaam en super snel tegelijkertijd. Ik heb al maanden niet meer met mijn vrienden op het voetbalveld gestaan. Het voetbalveld dat veel meer is dan een stuk (kunst)gras.

 

Het is de plek waar we elkaar wekelijks zagen, ongein met elkaar uithaalde, bijpraten over serieuze zaken en gewoon slap ouwehoeren met een pils of twee, drie teveel achter de kiezen. Een plek waar menig sociaal batterij werd opgeladen om op maandag weer met frisse moed een nieuwe week tegemoet te gaan.

 

Een maandag die je vaak (deels) doorbracht in een fysiek klaslokaal. Met mensen van vlees en bloed om je heen, een docent die je daadwerkelijk écht aan kon kijken. Een lokaal waar leuke verhalen werden gedeeld over wat iedereen wel niet had uitgehaald in het weekend.

 

In de buitenlucht tijdens de pauzes zag je studiegenoten die niet in je klas zitten. Onder het genot van een (elektronisch) sigaretje, de zon die op je bol schijnt en een flesje drinken; lekker bijpraten met elkaar. Iemand een knuffel geven als diegene dat even nodig had.

 

Ik merk dat ik het steeds lastiger vind om me optimistisch op te stellen tegenover de komende tijd. Wat de situatie ook is, de maatregelen worden vaker wel dan niet verlengd en/of uitgebreid. En hoewel ik er van overtuigd ben dat heel veel docenten echt hun beste beentje voor zetten, om er toch iets van te maken in die online lesomgeving, merk ik bij mezelf en veel studiegenoten dat dit gewoon niet werkt.

 

We staren de hele dag naar een scherm, zitten alleen op onze kamers, één les continu je concentratie erbij houden is voor vele studenten in een normale setting al lastig. Dus online al helemaal. Plus alle ellende van slechte wifi en/of een Teams dat gewoonweg niet mee wilt werken.

 

En als mensen vinden dat ik me aanstel of dat ik aan het klagen ben; tsja, dat mag je vinden. Ik heb echt maling aan wat mensen daarvan denken. Ik merkte dat ik gewoonweg even enkele frustraties van me af moest schrijven. En ik heb het qua inhoudelijk klagen nog beknopt gehouden.

 

Wel wil ik graag dit schrijfsel, zowel voor mezelf als voor jullie, op een positieve noot afsluiten. Hoe je je ook voelt, waar je ook mee zit, helemaal in deze onzekere, gekke en onwerkelijke tijd; blijf in gesprek met jezelf en met de mensen om je heen.

 

Ik heb het geluk dat ik vaak mij ei kwijt kan bij mijn ouders en dat ze er echt voor me zijn. Ook heb ik een huisgenoot waar ik écht fijne gesprekken mee kan voeren. Ik ben erg dankbaar dat ik deze opties heb en dat ik er gebruik van kan maken. Ondanks alles waar ik over kan klagen, ben ik heel dankbaar voor dit gegeven.

 

Daarnaast is dit ook een tijd waarin je echt aan jezelf kan werken. En dit gaat vaker niet dan wel gemakkelijk zijn. Maar kijk naar de dingen die nog wel kunnen, hoe krijg je het toch voor elkaar om je sociale batterij op te laden? Zorg extra goed voor jezelf en de mensen om je heen. Probeer gezond te eten, zorg dat je in beweging blijft en geef elkaar net even wat meer steun en liefde dan je normaal al doet.

 

Lukt mij dit altijd? Nee, zeker niet. Maar opgeven is geen optie. Blijf vechten en blijf het proberen om je weg te vinden in deze tijd. Nogmaals neem het jezelf niet kwalijk als dingen even niet lopen of als je je gewoonweg even kut voelt. Alle emoties; positief, negatief en alles daartussen, zijn hetgeen dat jou mens maakt.

 

Als laatste wil ik graag afsluiten met een korte tip. Om toch enige structuur en houvast aan te brengen in mijn week probeer ik vaak op zondag een algemene planning te maken. Ik doe dit op een whiteboard waar ik al mijn lessen, afspraken en stageactiviteiten op noteer. Daarnaast stel ik enkele to do’s op voor de week.

 

De ene week weet ik deze zaken beter tot uitvoering te brengen dan een andere week. Maar ergens zorgt het toch voor een klein beetje meer rust in mijn hoofd. Oké, nu echt als laatste; ik wil mezelf even een compliment geven dat ik de afgelopen tijd meer durf te praten over mijn gevoelens en gedachtes. Vaak wachtte ik hiermee totdat het weer wat beter ging en ging er dan pas over in gesprek. Nu ben ik écht aan het leren om dat vaker en bewuster te doen, juist ook als ik even niet zo goed in me vel zit.

 

Wees niet karig in het geven van complimenten aan jezelf. Iedereen probeert zijn weg te vinden in dit zogenaamde nieuwe normaal. Ik ben trots op een ieder die dit leest; ik weet dat je je best doet, ik weet dat je het probeert. Ga door, hou vol en blijf praten. Je bent niet alleen, ook al voelt het wellicht soms wel zo.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.