Geen titel

Gepubliceerd op 1 maart 2021 om 11:23

Terwijl ik buiten bij mijn ouders in de zon zit, begin in met reflecteren. Ik denk na over de afgelopen weken, hoe ik mij heb gevoeld, hoe ik me nu voel en wat de volgende stappen zullen zijn. Ik heb het gevoel dat ik even bepaalde zaken van me af moet schrijven.

 

Het zijn een paar aparte en heftige weken geweest. Weken gevuld met afwisselende gevoelens die voor mij vaak onnavolgbaar waren. Van hele goede, mooie en leuke dagen en momenten, naar hele donkere, duistere momenten en lange dagen en nachten.

 

Wat de gevoelens ook zijn; positief, negatief of neutraal, ik probeer deze zo puur en intens mogelijk te beseffen, te ervaren en vooral niet tegen te vechten. Waar ik vroeger pijnlijke en confronterende emoties wegstopte en (tevergeefs) weg probeerde te blowen, kan ik met tevredenheid en trots zeggen dat ik zo’n coping-mechanisme niet meer nodig heb.

 

Er is een filosofie die ik nu al jaren gebruik. Een filosofie waar ik me aan vast klamp in moeilijke momenten: achter de wolken schijnt de zon, achter de golven ligt grond. Deze filosofie komt voort uit een nummer van Willem (de helft van The Opposites).

 

In het verleden heb ik weleens maanden en misschien wel jaren in het duister geleefd. Golven die mij meesleepte naar het diepste en donkerste stukje van de oceaan. Ik heb hier al het een en ander over verteld in eerdere schrijfsels. Echter, ging uiteindelijk altijd de zon weer schijnen voor mij. Raakte ik met de onderkant van mijn blote voeten, toch weer het zand en kon ik ademen.

 

Ik merk dat ik een beetje afdwaal in dit stuk. Dus ik ga proberen weer verder te gaan met hoe ik begon. Ik lurk aan mijn elektronische nicotine verschaffer, eet een stukje appel en drink wat water en ga door.

 

Na ondertussen een jaar in deze wereldwijde pandemie merk ik dat ik af en toe mijn grip op de situatie begin te verliezen. Het is lastig voor mij. Er wordt weinig perspectief geboden voor studenten, zeg maar gerust geen perspectief. Één keer in de zoveel maanden zeggen ze op de persco-dinsdag een paar luttele zinnen over ons. Verder dan dat komt het niet.

 

Afgelopen week las ik een stuk van een Tahrim Ramdjan, een journalist van het NRC. Die het heel mooi wist samen te vatten. Hij legde de vinger op de zere plek. Omdat ik het zelf niet beter kan verwoorden heb ik een gedeelte uit zijn stuk hieronder geciteerd:

 

“Met de huidige combinatie van maatregelen – geen perspectief op fysiek onderwijs plus de avondklok – is de rek eruit voor studenten, zeker voor de grofweg 23.000 van hen die op zichzelf wonen, in kamers van tussen de tien en twintig vierkante meter. Die kamer is plots collegezaal, studieruimte, kantoor, eetkamer, borrelcafé, leefruimte, recreatieplek en slaapkamer in één”.

 

Dit gegeven, in combinatie met het verminderde sociale contact wat ik normaal veelvuldig met mijn vrienden had, wordt steeds zwaarder voor mij merk ik. En natuurlijk moet ik zoeken naar mogelijkheden, kijken naar wat wel kan. Noem het allemaal maar op. Maar toch is dit blijkbaar niet zo eenvoudig.

 

Zelf zoek ik minder, al dan niet online, contact met de mensen die ik normaal gesproken veelvuldig zag en sprak. Ik merk ook dat het contact vanuit de andere kant op een lager pitje staat. Misschien is dit een logisch gevolg van hoe de maatschappij nu is vormgegeven, en al helemaal als veel vrienden in een andere stad wonen en iedereen druk is met studie, werk en/of stage.

 

Ik neem het mezelf en hen dan ook zeker niet kwalijk, wel is het iets dat ik graag wil veranderen. Echter is het door de huidige situatie dan ook heel logisch dat ik me vaker eenzaam en alleen voel de afgelopen tijd. Zulke gevoelens hebben dan ook natuurlijk zijn uitwerking op mijn (mentale) gesteldheid. Grotendeels van de dagen zit ik op mijn kamer, waardoor de muren steeds vaker op me afkomen.

 

Aan de andere kant daarvan staat juist dat het contact met zowel mijn huisgenoten als mijn ouders flink is verbeterd de afgelopen maanden. Hier ben ik dan ook heel erg dankbaar voor, en dat gegeven heeft juist weer uiterst een positieve invloed op mij.

 

Waar deuren (tijdelijk) op een kier zitten of gesloten zijn, gaan andere juist wagenwijd open. Je hier bewust van zijn en daar gebruik van maken is dan ook essentieel. Dit is iets waar ik nog steeds mijn weg in probeer te vinden.

 

Los van de negatieve gevolgen van de afgelopen tijd, zijn er ook positieve gevolgen naar voren gekomen. Zo ben ik wellicht online wat minder actief met de hele VAO movement. Achter de schermen heb ik mijn handen ineengeslagen met een vriend en studiegenoot van mij. Samen gaan we de komende maanden werken aan een businessplan.

 

Het doel is om VAO daadwerkelijk als sociale onderneming in de markt te zetten. Over ongeveer een maand geven wij onze eerste workshops. In de open ruimte week van onze opleiding zullen wij één uur lang in gesprek gaan met eerste- en tweedejaars studenten over het thema mentale gezondheid. Ervaringen delen, elkaar inspireren en motiveren en ze voorzien van handvatten om goed voor jezelf en je mentale gezondheid te zorgen.

 

We kijken hier heel erg naar uit en hebben er ongelooflijk veel zin in. De problematiek rondom mentale gezondheid (onder jongeren) is een probleem dat exponentieel groeit. Wanneer wij het idee van onze onderneming delen met mensen, is dan ook vrijwel iedereen hier lovend over. Van medestudenten, tot docenten en professionals. Zulke reacties geven ons extra kracht en motivatie om het te laten slagen.

 

Terwijl ik dit schrijfsel aan het typen ben en af en toe teruglees wat ik al op papier heb gezet, merk ik dat ik nogal van de hak op de tak spring. Ik denk dat dit een logische reflectie is van mijn brein dat de afgelopen tijd ook van hot naar her gaat.

 

Als ik vooruitkijk naar de komende maanden wil ik allereest even terug naar de basis. De Ewaja-filosofie omarmen en kijken naar wat wél kan. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik weer grip op de situatie krijg. Hoe zorg ik ervoor dat ik weer het beste van deze bijzonder lastige situatie weet te maken.

 

Zoeken naar meer ritme en structuur in mijn week is daarin van belang. Stapsgewijs mijn verplichtingen voor mijn studie weer oppakken en simpelweg gewoon mijn best doen. Zorgen voor meer beweging en mijn hobby lezen weer oppakken is daar ook onderdeel van.

 

Gelukkig kan ik binnenkort weer gaan voetballen. Dit gegeven zorgt zowel voor meer fysieke inspanning en meer sociaal contact, met een grotere groep mensen , dan de huidige bubbel waar ik nu in leef. Het feit dat dit weer kan zorgt op voorhand al voor een bepaalde rust en blijdschap.

 

Terwijl ik even niet weet hoe dit schrijfsel verder moet, brengt mij vader mij een stukje kruidencake en cappuccino. Wat ben ik blij dat het contact en de relatie de afgelopen jaren zo ontzettend is gegroeid en verbeterd. Dit had ik jaren geleden niet voor mogelijk gehouden.

 

Het volgende wat nog even van mijn hart moet, is denk het einde van dit schrijfsel. De vele schrijfsels, of het nou over mijn ervaringen gaat, de gedachtespinsels en de zelfbedachte filosofieën betreft; het is niet zo dat ik alle antwoorden heb. Vaak is hetgeen dat ik voor jullie schrijf tegelijkertijd ook advies gericht op mezelf.

 

Ik ben enkel een jongeman die zijn weg probeert te vinden op deze planeet. In deze gekke tijden is dat moeilijker dan ooit te voren. Ik wil niet voordoen alsof ik alles al weet en uitgevogeld heb. Het enige dat ik graag met jullie deel is mijn eigen proces, mijn ideeën en gedachtes.

 

Het inspireren, motiveren en activeren van mensen om eerlijk en oprecht te zijn met zichzelf en de mensen om hen heen is een van mijn hoofddoelen. Hen aansporen om zich te ontwikkelen, te groeien en stap voor stap meer in connectie te staan met zichzelf en het leven, is een ander doel.

 

Durf te praten met jezelf. Durf te praten met je mensen. Spreek je waarheid uit. Handel naar je gevoel, maar vergeet je verstand niet mee te nemen in dit proces. Vraag om hulp als je het even niet meer weet. In dat gegeven zit zoveel meer kracht verscholen dan vele denken. Jezelf kwetsbaar opstellen is een van de mooiste dingen in het leven in mijn ogen. En als je dat eenmaal structureel durft te doen, weet ik zeker dat dat het startpunt is van heel veel persoonlijke groei.

 

Het leven is een marathon en geen sprint. Soms voel ik me al een oude zak en ik ben pas 25. Natuurlijk weet ik dat dat onzin is. Ik heb nog heel veel kilometers af te leggen. Met welke schoenen, met welke mensen en welke routes ik kies, heb ik volledig in eigen handen.

 

Langs de kant zal ik genoeg mensen tegenkomen die mij willen helpen. Die flesjes water uitdelen of even wat powerfood aanreiken. Het is aan mij om deze hulp aan te grijpen en niet mijn ego dit te laten blokkeren.

 

Vertrouw op je eigen proces. Plant zaadjes. Zaadjes waaruit later grote en mooie bomen zullen groeien. Bomen die rijkelijk gevuld zijn met allerlei vruchten, vruchten die wachten om geplukt te worden. Ook al voelt het soms alsof het een eeuwigheid duurt voordat de bomen zichtbaar zijn, onder de grond worden er al hele netwerken van wortels aangelegd. Blijf deze wortels voeden, want uiteindelijk zijn het die wortels die de sleutel bieden voor een rijk, gelukkig en mooi bestaan.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.