Openheid²

Gepubliceerd op 19 oktober 2020 om 16:20

Het feit dat ik nu deze schrijfsels schrijf en deel met jullie, maakt voor mij de cirkel qua openheid rond. Iedereen kent het gezegde wel dat iemand een gesloten boek is. Een aantal jaar geleden was ik geen gesloten boek, mijn boek was niet eens geschreven, gedrukt en verkrijgbaar. Het bestond simpelweg niet. Ik hield een façade op.

 

Ik sprak alleen over de zaken waar ik over wilde praten. Het feit dat mijn moeder toentertijd met een depressie thuis zat, heb ik ruim een jaar voor me weten te houden. Zelfs een aantal van mijn beste vrienden, die ik al heel mijn leven ken, wisten het niet. Het voelde fijn en verlichtend toen ik het toch eindelijk vertelde. Er viel een last van mijn schouders.

 

Echter was dit nog geen kantelpunt. Het boek lag wellicht nu in de schappen, maar het was nog steeds potdicht. Ik bleef mijn leven leiden zoals ik dat altijd deed; problemen weglachen, mensen proberen te amuseren, vooral niet praten en nadenken over onderwerpen die erg dicht en gevoelig bij mijn hart lagen.

 

We maken even een sprong vooruit. Ondertussen zat ik depressief thuis na een burn-out die ik opliep op mijn tweeëntwintigste. Ik was in mijn eigen sociale kringen al erg open geweest over wat er aan de hand was, waarom ik nu thuis zat en dat mijn herstel nog wel wat tijd nodig zou hebben. Maar toch ontbrak er nog iets. Iets voelde niet goed. Ik kon de vinger (nog) niet op de zere plek leggen.

 

Dit lukte wel na een middag doorgebracht te hebben op de voetbalclub. Ik sprak met wat oud teamgenoten en trainers, normaal gesproken onder het genot van een biertje, maar toen dronk ik even niet. Mensen vroegen hoe het met me ging, waar ik mee bezig was en waarom ik geen bier dronk (dit deed ik namelijk altijd na een wedstrijd).

 

Ik herinner me niet meer wat ik zei, maar ik was in ieder geval niet open en eerlijk. Ik lulde er simpelweg maar een beetje omheen. Zonder echt duidelijke en directe antwoorden te geven. Dit voelde niet correct en zeker niet prettig. Ik sprak hierover met een vriend van me. Hij snapte waar ik vandaan kwam, maar benadrukte ook dat ik niemand een antwoord schuldig was. Dat ik niet verplicht was om het te delen.

 

Ik was het met hem eens en dat ben ik nog steeds. Maar toch voelde het nog niet helemaal goed. Die nacht lag ik in bed en begon ik na te denken: waarom kan ik hier niet open en eerlijk over zijn? Als ik een gebroken been had, zou iedereen me beterschap wensen. Maar nu het gaat om een gebroken ziel en een gebroken persoon, was ik bang om dit te delen. Bang voor de reacties. Bang dat ik mensen tot last zou zijn.

 

Die avond schreef ik diep in de nacht een bericht wat ik vervolgens deelde op Facebook en Instagram. Ik schreef alles van me af. Zo open en kwetsbaar had ik mezelf nog nooit opgesteld. Alles waar ik bang voor was kwam niet uit. Ik ontving geen enkele negatieve reactie. Niemand noemde me een aansteller of aandachtszoeker. Ik werd overspoeld met talloze mooie berichten. Berichten vanuit alle hoeken.

 

Natuurlijk waren het vrienden, familie en kennissen die reageerde. Al deze berichten staken me een hart onder de riem en zorgde voor een vleugje positiviteit in een hele donkere periode. Maar de berichten die mij echt diep tot in me ziel raakte, waren de berichten van mensen die ik jaren niet had gesproken of mensen uit mijn eigen kring, die beide hun eigen verhaal deelden met mij. Medemensen die op dat moment hetzelfde meemaakte als mij, of dit in het verleden al hadden doorstaan.

 

De les die ik daaruit trok was iets wat je als volgt kan samenvatten: Geef openhartigheid, krijg openhartigheid. Openheid werkt als stimulerende factor op de buitenwereld. Als je dit doet geef je een signaal af dat het oké is om jezelf open en kwetsbaar op te stellen. Openheid zorgt voor vele mooie gesprekken, het versterkt relationele banden en het kan steun en inspiratie bieden aan elkander.

 

Ik sluit dit schrijfsel af met een cliché; be the change you wanna see in the world! Ik vond het niet eerlijk en juist dat ik (voor mijn gevoel) niet open kon zijn over mijn situatie naar de buitenwereld. Dit voelde niet goed en het zat mijn herstel in de weg. Ik had kunnen kiezen om daarover te blijven klagen. Maar ik besloot dat ik simpelweg niet meer mee wilde doen aan het onzinnige taboe en stigma rondom mentale gezondheid.

 

Ik stelde me open op en kreeg openheid terug. Openheid².

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.