Rust en afstand

Gepubliceerd op 31 december 2020 om 14:33

 

Het is ondertussen een aantal weken geleden dat ik voor het laatst iets op papier heb gezet. Ik had even mijn rust, tijd en ruimte nodig. Even weg van alles. Weg van me studie, weg van me stage, weg van alle schrijfsels, weg van dingen ‘moeten’.

 

De weken vlak voor de kerstvakantie, merkte ik aan alles in mijn lichaam dat het gewoonweg eventjes op was. Ik had tijd nodig om mijn hoofd te legen en mijn batterij te vullen. In zulke periodes kan ik me met regelmatig wat neerslachtiger en somberder voelen dan gebruikelijk. Echter zijn dit ook altijd periodes gevuld met heel veel vrijwillige en onvrijwillige reflectie.

 

Vrijwillige reflectie komt vaak naar voren als ik gesprekken voer met mensen in mijn omgeving. Hoewel ik heel veel heb aan het opschrijven van mijn gedachtes, emoties en ervaringen; is hier (vrijwillig) over praten soms nog veel waardevoller.

 

De onvrijwillige reflectie is vaak na middernacht in me bed. Dan ga ik lopen malen en blijf ik scenario’s die zich hebben afgespeeld herhalen in me hoofd. Of ik bedenk hoe ik in de toekomst moet handelen om gevolgen uit het verleden op te lossen. Je kan je vast wel voorstellen dat de onvrijwillige reflectie niet perse een positieve bijdrage levert aan mijn nachtrust.

 

De afgelopen periode, gevuld met dus zowel vrijwillige als onvrijwillige reflectie, moeilijke dagen en moeilijke nachten, rust en letterlijk even lak hebben aan alles en doen waar ik zin in heb, heeft me gebracht tot enkele conclusies. Conclusies die getrokken moesten worden door mij en voor mij, om op die manier weer vooruit te kunnen gaan. Ik zal de conclusies hieronder met je delen; wellicht herken je jezelf in sommige, wellicht heb je er iets aan.

 

  • 1) Ik moet accepteren dat ik een hoog sensitief persoon ben

Eigenlijk weet ik heel mijn leven al dat ik net wat gevoeliger ben dan de doorsnee mens (wat dat dan ook mag wezen), de afgelopen jaren ben ik erachter gekomen hoe dat kan en hoe dit heet: ik ben een HSP’er. Blijkbaar is zo’n twintig procent van de bevolking een HSP’er, natuurlijk komt dit bij iedereen net wat anders tot uiting en heeft de ene er meer last of meer baat bij dan de ander.

 

Ik ervaar alles ontzettend intens. Alle positieve, mooie en liefdevolle momenten voel ik tot diep in mijn ziel. Deze momenten vullen mij met dankbaarheid, bescheidenheid en geluk. In zulke momenten waardeer ik het leven op een hele pure manier.

 

Maar aan de andere kant van het medaillon zit mijn pijn. Alle negatieve, pijnlijke en confronterende momenten voel ik ook tot diep in mijn ziel. Deze momenten vullen mij met verdriet, stress en angst. In zulke momenten ervaar ik pijn op een hele pure manier.

 

Men kent geen pieken zonder dalen zeggen ze altijd. Ik ben het daar mee eens. Het zijn van een HSP’er is voor mij een blessing and a curse. Het zorgt ervoor dat ik ontzettend met mijn gevoel in connectie sta. Het zorgt ervoor dat ik me uitstekend kan inleven in een ander.

 

Van nature ben ik een persoon met veel compassie, begrip, empathie, liefde en steun richting de mensen in mijn leven waar ik om geef. Stap voor stap ben ik aan het leren om diezelfde kwaliteiten in te zetten in de relatie met mijzelf.

 

  • 2) Ik zal altijd extra alert moeten blijven op het gebied van mijn mentale gezondheid

Hetgeen hierboven beschreven bij mijn eerste conclusie i.c.m. mijn eigen verleden op het gebied van mentale gezondheid en het verleden van mijn familie op dit vlak, zorgt ervoor dat ik wellicht net wat meer dan andere zal moeten zorgen voor een juiste balans op elk gebied van mijn leven.

 

Of het nou om me studie, werk, stage, vrije tijdbesteding, ambities, dromen en doelen gaat; de cirkel des balans zal ik regelmatig moeten blijven doorlopen. Hier komt veel evaluatie bij kijken; Wat werkte in het verleden voor me? Wat werkt in het hier en nu wel of juist niet voor me? Welke dingen moet ik loslaten? Welke dingen moet ik juist meer aangrijpen? Dit zijn slechts enkele vragen waar ik vaak mee aan de slag ga.

 

Het lastige aan het hebben van veel zelfkennis, is dat de kennis op zichzelf vaak niet genoeg is. Weten dat iets niet goed voor je is en het niet doen omdat je weet dat het niet goed voor je is zijn twee totaal verschillende dingen. En wanneer je die kennis hebt, maar in strijd handelt met die kennis, kan dat heel snel ergernis en een schuldgevoel met zich meebrengen. Als je niet oppast kunnen die twee zaken zich door ontwikkelen.

 

Het leerproces wat hier voor mij inzit is het volgende: Het accepteren dat het nou eenmaal zo is, maar tegelijkertijd blijven werken aan mezelf. Zodat ik steeds eerder en accurater in kan grijpen als ik merk dat het op een of meerdere gebieden van mijn leven even wat minder loopt. Met de belangrijke voetnoot; mezelf hier niet schuldig over te laten voelen. Ik ben ook maar een jongen die zijn weg probeert te vinden in deze gekke wereld.

 

  • 3) Ondanks het hebben van grootste doelen en ambities, niet vergeten in het nu te leven.

Ik ben afgelopen zomer met veel passie, liefde en plezier deze movement gestart. Door mezelf aan dit project vast te klampen, elke week schrijfsels te publiceren en mijn bijdrage te leveren aan een meer open en eerlijke wereld op het gebied van mentale gezondheid. Als resultaat hiervan heb ik mijn bereik zien groeien, heb ik nieuwe mensen mogen ontmoeten en heb ik mogen meewerken aan leuke projecten.

 

Echter ben ik zelf niet heel snel tevreden. Ik wil altijd meer. Als ik inzoom op Verslaafd aan Ontwikkeling wil ik meer bereik, meer projecten opzetten, bijdrages leveren aan andermans projecten en meer invloed hebben op het doorbreken van het taboe rondom mentale gezondheid. De complimenten die ik heb mogen ontvangen en nog steeds regelmatig krijg voor het geen wat ik doe, blijven vaak maar even hangen.

 

Het daadwerkelijk accepteren van zulke complimenten en ze daadwerkelijk geloven, is iets waarin ik mezelf nog wil en ga ontwikkelen. Ik denk dat de moeite die ik hiermee heb, voortkomt uit het feit dat ik zelf niet snel tevreden ben en dat ik nog steeds een groot deel onzekerheid met mij mee draag.

 

Mijn doelen en ambities wil ik meer gaan zien als een marathon dan als een sprint. De eerste paar kilometers heb ik al achter de rug. Maar ik heb nog vele prachtige en leerzame wegen om te bewandelen. Net zo als bij een marathon wil ik mijn dromen bereiken door in het hier en nu bewust te zijn van de stappen die ik nu kan zetten.

 

Daarnaast is het een kwestie van genieten van waar ik nu ben, welke meters ik allemaal al afgelegd heb en eraan werken dat ik dezelfde trots ervaar die mensen in mijn omgeving hierover uitspreken richting mij.

 

Ik merk dat dit schrijfsel al aardig lang aan het worden is, daarom wil ik het graag afsluiten met het volgende;  Iedereen bewandelt zijn eigen pad. Iedereen kent successen en nederlagen. Iedereen kent ontzettend mooie dagen. Iedereen kent bijzonder pijnlijke dagen. Iedereen heeft liefde nodig. Iedereen heeft dromen. Iedereen voelt zich wel eens eenzaam. Iedereen weet het soms even niet meer. Iedereen wordt elke dag wakker en iedereen levert elke dag zijn of haar eigen strijd. Wees niet zo snel in het oordelen van mensen. Je weet vaak amper wat er daadwerkelijk speelt in iemands leven. Focus je op je eigen pad en help de mensen om je heen waar je kan. Laten we in het nieuwe jaar elkaar wat meer liefde en empathie geven. Want samen zoeken we allemaal onze plek op deze aarde.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Peer
10 maanden geleden

Rick wat kun je het mooi en duidelijk op schrijven