Praten als medicijn

Gepubliceerd op 13 maart 2021 om 17:00

Sinds een korte tijd kan ik eindelijk weer een van mijn favoriete series allertijden kijken. Scrubs. Toen ik donderdag, de zoveelste aflevering in te korte tijd aan het checken was, kwam de intro opeens heel anders bij mij binnen. In de intro zingen ze namelijk: “But I can’t do this all on my own. No, I know, I’m no Superman”. En ik voelde dat in elke cel van mijn lichaam. Waarom dan? Vraag je je wellicht af. Ik zal het uitleggen.

 

De afgelopen tijd was een lastige tijd. Een tijd waarin alles snel, veelvuldig en hard op en neer ging. In de laatste paar schrijfsels kwam dat elke keer wel naar voren. Alles is een proces. Dat kan ik niet vaak genoeg zeggen. Alhoewel ik vaak bewust bezig ben met mijn proces, wilt het niet zeggen dat ik ook af en toe blinde vlekken heb. Een van die blinde vlekken is:

  • Ondanks het feit dat ik veel minder een gesloten boek ben dan vroeger, ik steeds minder frequent een masker opzet en me zowel in gesprekken als in schrijfsels vaker kwetsbaar weet op te stellen; iets in mij heeft nog altijd de drang om zoveel mogelijk zelf én zonder hulp op te lossen.

 

Iets van het aard van het beestje zal je kunnen stellen. De afgelopen tijd heb ik regelmatig signalen van mijn lichaam ontvangen dat alles me even te veel aan het worden was. Ik sliep steeds vaker weer erg slecht. Alhoewel het probleem dit keer niet was dat ik niet kon inslapen, sliep ik wel ontzettend ruk. Door de intensiteit van mijn dromen en het feit dat ik vaker wakker werd dan goed is voor een mens, werd ik vaak verrot wakker.

 

Daar kwam nog bij kijken dat ik steeds vaker (erg) misselijk was. Er waren dagen dat ik urenlang kotsmisselijk was en ik amper iets van voeding aan mijn lichaam kon geven. Natuurlijk zijn dit allemaal rode vlaggen, signalen die mij iets probeerde te vertellen. Achteraf is dat vaker makkelijker te zien dan in het moment dat zulke signalen zich aandienen.

 

Dus wat deed ik, ik ploeterde door. Aan de klachten probeerde ik zo min mogelijk gehoor te geven én wonder boven wonder deed ik netjes de dingen die ik moest dan (alhoewel het meeste dan). Tot ik begin deze week een kantelpunt bereikte, ik zou dit wellicht ook een breekpunt kunnen noemen, maar een kantelpunt klinkt was positiever. En hoe je dingen voor jezelf benoemd kan van groot belang zijn.

 

Na wederom een nacht gevuld met lijp intense dromen, waarbij het voelde alsof ik in een andere werkelijkheid was, plus het feit dat ik uitgeput en misselijk wakker werd, was het begin van de kanteling. Ik moest letterlijk en figuurlijk even alles van mij afgooien. Ik besloot iemand die ik erg goed vertrouw en waar ik me op mijn gemak bij voel een appje te sturen. Ik gaf aan dat ik graag even mijn hart wilde luchten. Het feit dat ik dat berichtje stuurde, was voor iemand die liever zijn eigen boontjes dopt, al een hele stap. Want eenmaal verzonden kon ik het niet meer terugdraaien.

 

We springen even vooruit in de tijd naar de avond dat we dit gesprek dus aangingen. Aangezien het voor mij vaak makkelijker is om het een en ander op papier te zetten, deed ik dat. Ik had een schrijfsel geschreven om het gesprek te openen. Ik liet het haar lezen en daarna raakte we in gesprek. Het was een fijn, eerlijk en open gesprek. Ik voelde mij gehoord en het was fijn dat iemand mee kon denken over hoe nu verder. Daarnaast was het van grote waarde dat ik even uit mijn hoofd ging.

 

Want wanneer je niet lekker in je vel zit, kan het uiteindelijk zo opbouwen (in je gedachten althans) dat je jezelf gek gaat maken. Dat je aan allerlei doemscenario’s gaat denken. Zulke gedachtes verergeren je klachten. In essentie werk je jezelf enkel en alleen maar meer in de problemen. Trust me I’m an expert op dat gebied.

 

Er viel een soort last van mijn schouders. Ik sprak mijn werkelijkheid uit tegen iemand. Diegene veroordeelde mij hier niet voor en toonde liefde en empathie. Aan het einde van de dag heeft iedereen dat nodig. Ik ben iemand die het vaak makkelijker vind om er voor andere te zijn, hen te steunen, advies te geven of enkel even een luisterend oor te bieden. Maar voor mij, en wellicht ook voor jou, is het vaak moeilijker om er écht te voor mijzelf. Again; I can’t do this all on my own, no, I’m no Superman.

 

Ondanks het feit dat er een last van mijn schouders was gevallen, werd ik de volgende dag wederom hetzelfde wakker. Moe en misselijk. Ik besloot naar het advies te luisteren. Ik belde de huisarts om een afspraak in te plannen bij de praktijkondersteuner. Ook mailde ik de psychiater waar ik in het verleden bij in therapie was. Enkel en alleen het feit dat ik ben gaan praten over hoe ik mij voelde, wat ik meemaakte en dat ik stappen heb durven te zetten om hieraan te gaan werken, was als een medicijn voor mij.

 

Praten was het medicijn wat ik even nodig had. In de loop van de dag verdween de misselijkheid als sneeuw voor de zon. Sliep ik, in vergelijking met de dagen ervoor, erg goed. Ik werd een stuk meer uitgerust wakker en ik besloot het weekend naar mijn ouders te gaan. Ook aan hen heb ik uitgelegd hoe het ging en welke stappen ik nu gaan zetten.

 

Los van het feit dat ik dit schrijfsel nu schrijf om de gebeurtenissen van de afgelopen week op een rijtje te zetten, zit er ook een les. Een les die ik mijzelf en jou graag op het hart wil drukken. Je hoeft niet alles alleen te doen. Sterker nog, je kan niet alles alleen oplossen. Als je mensen hebt in je omgeving die van je houden en er voor je willen zijn, maak daar gebruik van. Want uiteindelijk heb je alleen jezelf én de mensen in je omgeving ermee als je blijft rondlopen met alles wat er speelt in je hoofd.

 

Ik denk dat mensen nog steeds de kracht van praten onderschatten. In essentie is in therapie gaan ook puur praten. Je praat met een professional die buiten jouw dagelijkse leefwereld staat, iemand die erin geschoold is om de juiste activerende vragen te stellen en je een spiegel voor te houden. Natuurlijk komen er ook allerlei opdrachten en soorten therapie bij kijken, maar vaak is de essentie van therapie: praten. Ondanks het feit dat in mijn ogen iedereen er baat bij heeft om een keer ‘in therapie te gaan’, is de kracht die daarin verscholen ligt niet exclusief daar te verkrijgen.

 

Het praten, met wie dan ook, met iemand waar jij je goed bij voelt. Met iemand die jou laat zien dat je gehoord en gezien wordt. Iemand die het beste met je voor heeft. Iemand die met je mee kan denken en iemand die even de knopen, die je hebt aangelegd in je hoofd, eruit kan halen. Dat én enkel dat is in mijn ogen een van de meest krachtige medicijnen die er zijn. En bonuspunt, praten is gratis. De enige prijs die je ervoor hoeft te betalen is het opzij zetten van je ego en accepteren dat je het niet allemaal alleen kan.

 

Het zijn voor ons allemaal lastige tijden. Wellicht ondervindt jij meer last dan sommige mensen om je heen. Dat is oké. Je bent niet zwak. Iedereen heeft zijn eigen innerlijke wereld. Een wereld gevuld met gedachtes, gevoelens en patronen. Mocht je merken dat alles je even te veel wordt, adviseer ik je om beter te vroeg aan de bel te trekken (als dat al kan), dan te laat of helemaal niet. Praat. Praat met je mensen. Want als je die stap durft te zetten ben je al veel sterker dan je denkt. Niemand kan alles alleen oplossen, niemand is Superman. En het mooie is dat hoeft ook helemaal niet. Er is meer liefde, steun en begrip in deze gekke wereld dat je denkt.

 

Alleen maar liefde.

 

Rick Herman Peter

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.